چشم عاشق چون نداند قدر روز وصل را

دائما در حسرت دیدار باشد بهتر است....

التماس دعا...

خرج تو میکنم دلتنگی هایم را ، به امید دیدار کربلای تو ... من دلم نازک است و زود می گیرد... اما ایمانم اگر به چیزی بند کند ، دیگر هیچ حرفی نمی تواند آن را سست کند ؛ ایمان دارم وقتی دلم عجیب برای تو تنگ می شود ... وقتی عجیب دل هوای دیدارت دارد ... وقتی عجیب جاذبه ی قلبم به سوی توست ... آن لحظه نوشته می شود به پایم ثواب زیارتت! و دلم قرص میشود که تو را از همین اتاقم و پشت پنجره ای نیمه باز زیارت کرده ام... وقتی که نسیم ، موهایم را نوازش میکند... به خودم تلقین می کنم که تو صدایم را شنیده ای و قدری از هوای ملکوتی بین الحرمینت را برای دل خسته ام فرستاده ای... من به همین چیزها

بعد از هزار و سیصد و چند سال، هیچ از خود پرسیدهای كه چرا اینان خود را«راهیان كربلا» نامیدهاند، با این همه شیدایی و اشتیاق كه هنوز قافله سال شصت و یكم هجری قمری به بیابان كربلا نرسیده است. مگر آنان سر مبارك امام عشق را بر فراز نیزه ندیدهاند؟ مگر شفق را ندیدهاند كه چه سان در خون نشسته است؟ مگر بوی خون را نشنیدهاند؟ ... و بر علمهایشان نوشتهاند: كُلُّ اَرْضٍ كَربَلا و كُلُّ یومٍ عاشورا! مگر كربلا از سیطره زمان و مكان خارج است كه همه جا كربلا باشد و همه روزها عاشورا؟ كربلا قلب زمین است و عاشورا قلب زمان. یعنی اصلاً كربلا مطلق زمین ا

من به خواب کربلا هم راضیم...

بس که از زوار اربابم حسین جامانده ام...

قشنگ ترین لذت زندگی: بهت بگن بیا بریم کربلا... وسط بین الحرمین سلام بدی... ندونی بری حرم حضرت عباس(ع) یا امام حسین(ع)... پا برهنه تو بین الحرمین راه بیافتی... برسی ورودی حرم حضرت عباس(ع)... پشت در حرم بشینی وسلام بدی... با چشم پر اشک اذن دخول بخونی... بلند شی و بری روبه روی ضریح بایستی... سرتو بندازی پایین و با خجالت بگی فکر نمیکردم بیاریم حرم... به حضرت عباس(ع) بگی خیلی آقایی... بری یه بوسه به ضریح بزنی و اشک بریزی... بیای عقبتر و یه زیارت بخونی... بهش بگی اجازه میدی برم پابوس داداشت... دوباره پا برهنه تو بین الحرمین راه بیفتی و زیر لب بگی"از حرم تا قتلگاه زینب(س) صدا میزد